ப்யானோ உறைந்திருக்கிறது 

எல்லா வண்ணச் சொற்களையும்

கருப்பு வெள்ளையாக்க இழுத்துச்சென்றது

ஆலாபனைக்காலத் துவக்கம்.

ஆரோகணத்தில் ஏறிப்பார்த்த

எனது இரண்டாம் பக்கம்

அவரோகணத்தில் சரிந்தபொழுது

உனது நடுப்பக்கம் போலிருந்தது.

அசைந்துகொண்டே காற்றில் பயணிக்க வேண்டிய

ப்யானோதானே அது.

பனிக்காலமாக இறுகவைத்திருக்கிறது

ஒரு கெட்ட சொல்லாக வாசித்த இசை.

திறந்து மூடும் கடல்

கடல் எல்லாப்பக்கமும் திறந்திருக்கிறது.

அசைந்துகொண்டே எங்கும் செல்லாது

தன்னில் தானே மிதந்தபடி

துளித்துளியாய் நிம்மதியையும்

துளித்துளியாய் சலனத்தையும்

கோர்த்துக்கொண்டு

கனமற்றுக் கடக்கிறது

நூற்றாண்டுகளை.

மிக உயரத்திற்குச் சென்று

உங்களைப் போலவே எனக்கும்

குதிக்கத்தோன்றியது

தினம் பெருகும் வெக்கையை

இழுத்து உறித்துவிட்ட உடலோடு.

ஆழத்தில் கரைகிறது கடலாய்.

கரையில் தவழ்ந்து போகிறது

புத்தம் புதிதான உடல்.

நான் நீராக …

எவ்வளவு இலேசாக இருக்கிறேன்.

நான் அலையாக …

எந்தப் பிடியிலும் அகப்படாமல் துள்ளுகிறேன்.

நான் கடலாக …

எல்லாத் திக்கிலும் திறந்துகொண்டேன்.

    எல்லாம் வெயில் வந்து உலர்த்தும் வரை.   

நீண்ட கயிறு கொண்ட வாளியை

என் கிணற்றுக்குள் எறிந்திருக்கிறேன்

ஆடிஆடிச் செல்கிறது

என் அந்தரங்கத்தில் மோதும்

கிளர்ச்சியோடு

பிறண்டு நிமிர்ந்ததில் அள்ளிவிட்டது

உனது சொல்லை

அதன் சப்தத்தைக் கேட்காமல் சென்றுவிடாதே

கயிற்றின் வழி வேகமாக ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது அது

வளர்த்து வந்த பிரியத்தைக் கைமாற்ற அறியாது.

வெற்றுவெளி

மொழிகள் புதைந்து மறைந்த நெடுஞ்சாலையில்

கருப்பு நிற சாம்பல் நிற பறவைகள்

நீயும் நானும் கரைத்த மௌனத்தில்

காற்று உடைகையில்

எனதன்பிற்குரிய சொற்களை

சுவைத்துக்கொண்டிருக்கும் கழுகுகள்

துயரத்தின் ஈர வலையை அண்டாத

கவிதையின் இரு துருவங்களுக்கிடையில்

ஒருசொல் கூட இல்லாமலிருக்கிறது. 

பலகாலம் தேங்கி உறைந்த நீரைப்பற்றி

அறியாதிருந்திருக்கிறேன்

ஊசியெனக் குத்தி உலர்கிறது 

அவ்வப்போது சாரல்

முகில் திரண்டு அலைந்திருந்த தெருக்கள்

மங்கலாக நினைவில் நகர்ந்தது

நனையாமல் மழையில் சென்றதை

எப்படிப் புரிந்துகொள்வதெனப் பார்க்கையில்

மழையாவதற்கான தீவிரம் சூழந்து

எழுந்து செல்கிறது நன்னீர்.

ஒன்றும் நிகழாத பொழுதொன்று

ஆகாயத்தில் மேகத்திற்குமேல் மிதக்கிறது

உடலிற்கு சாவி கொடுத்துவிட்டு

பறந்துசென்று மேலமர்ந்தது உயிர்

சுற்றிப் பார்த்தது ...

ஒலி எழுப்பியது ...

கிளர்ச்சியுடன் சிறகடித்தது ...

கூட்டிற்குள் புகுந்தது

ஒவ்வொரு நாளையும்

மரணத்திலிருந்து இழுத்துப் பறக்கிறது.

எதிர்பாராததொருநாள் வந்திறங்கியது

புத்தம்புதிய நிலைக்கண்ணாடி

நேரெடுத்து சீவிய சிகை

சிக்கோடு கலைந்திருந்தது

கறுத்திருந்தால் பரவாயில்லை சுருங்கியிருக்கிறது

உருகிய புன்னகையை சுயநினைவற்று சுமக்கும் முகம்

அடுத்த கால் பதிவு எங்கென்றறியாததை 

நடனமென்றிருந்தேன், இது நினைவு தப்புதல்

அடப்பாவி....

இரண்டு வயது புகைப்படமா

இவ்வளவு நாள் ஏமாற்றியது

உடைத்தால் கிளைக்கும் அபாயக் கண்ணாடியின் 

இருப்பு தாளாமல்

சுவரைவிட்டுத் தள்ளி ஜன்னலில் எறிந்தேன்

யார் கண்ணாவது கூசட்டும் கண்ணாடியில் பட்டு.